Blog

Ek is nie een wat vinnig hoop verloor nie. Ek hou gewoonlik aan om te probeer. Ek dink ek is meer iemand wat onrealistiese doelwitte vir myself stel. Want om aan te hou probeer en nie daar uit te kom nie, is ek nou al ’n kenner in. Ek het nog altyd die woorde van die liedjie I’m Getting Ready deur Tasha Cobbs geglo, en ek sou gereeld daardie liedjie ’n tweede of selfs derde keer speel wanneer dit die volgende liedjie was om in my kar te speel. Maar onlangs het dit weer begin speel en my eerste instink was om te dink: Watter nonsens is dit nie, en dit oor te slaan. En dit was toe dat ek besef het dat ek iewers langs die pad hoop verloor het. Hoop om ooit ’n vinniger of beter hardloper te word. Hoop dat ek dalk eendag vinnig genoeg sal wees om vir Comrades te kwalifiseer. ...

Ag, genade, hierdie naweek was nou maar net mal. Spesiaal, maar mal. Met my oudste se matriekafskeid en die matriekouers wat dit gereël het, het ek skaars enige tyd vir myself gehad — wat nog te sê van tyd om my volgende nuusbrief te skryf. Gisteroggend, toe ek vir Lauren, wat my met my kragoefeninge kom help het, vertel dat ek nog nie eens begin het om my brief te skryf nie, en dat ek gewoonlik teen ’n Maandag basies klaar daarmee is, sê sy: “Gelukkig het jy darem soveel nuus, daar móét baie wees om oor te skryf.” ...

Hierdie naweek was ’n bietjie dol, en toe my herinnering om aan hierdie nuusbrief te begin werk Vrydag op my foon verskyn, was ek reeds by die grens tussen Suid-Afrika en Botswana. Dit spreek vanself dat hierdie nuusbrief nie die aandag gekry het wat dit verdien nie, maar ek wil steeds konsekwent wees en een uitstuur. Iets wat my hierdie naweek nogal verras het, was hoe koud dit was. Ek het warm, snikhete Afrika-weer verwag. Ek het muskietweerder, somerklere en een ligte baadjie ingepak. Maar in plaas daarvan was dit winderig, ’n bietjie koud en het dit behoorlik ou mans en stokke gereën. ...

Jy mag dalk al die storie van hoe ek begin hardloop het in my eerste boek gelees het. Indien wel, verskoon my asseblief dat ek dit weer kortliks vertel. Toe ek in 2017 met Weigh-Less begin het, het ek 165 kg geweeg. Ek het nie op dieselfde tyd ook begin oefen nie. Ek het gevoel dis net te veel om alles so meteens baas te raak. Ek was alreeds besig om my eetgewoontes te probeer verander, en die gedagte daaraan om nog oefensessies ook aan te pak — en dit terwyl ek 165 kg weeg — het vir my onmoontlik gevoel. ...

Verlede week het ek iets tydens een van my hardloopsessies gedoen wat ek nie gewoonlik doen nie. Ek en ’n vriend het gereël om saam te gaan hardloop en agterna koffie te gaan drink. (Baie keer dink ek die enigste rede waarom ons eintlik hardloop, is vir die koffie agterna.) Omdat ons teen baie verskillende tempo’s hardloop, is ons reëling gewoonlik dat ons dieselfde roete in teenoorgestelde rigtings hardloop. Op daardie manier sien ons mekaar darem ’n paar keer in die verbygaan, maar ek hou hom nie terug nie. ...

Daar is ’n afspraak op my kalender waarna ek elke jaar meer uitsien as amper enige ander een: my jaarlikse fotosessie. Hierdie jaar was my vierde. En omdat ons hierdie foto’s amper dieselfde tyd elke jaar neem, het hierdie sessies vir my ’n jaarlikse oomblik van refleksie geword. ’n Kans om raak te sien hoeveel meer gemaklik ek voor die kamera is as verlede jaar, en ook partykeer hoe ek op ander maniere gegroei en verander het. ...

Die afgelope twee weke was daar groot rede vir feesvier in ons gesin, aangesien beide my man en my jongste verjaar het. En dan was daar landloop… wat, ten spyte van al die vieringe, die meeste uitgestaan het. Elke jaar herinner landloop my daaraan dat ek nou maar eerder ’n padhardloper is. My afrigter dring daarop aan dat dit my goed doen. Daarom steek ek maar my nommer vas en oortuig ek myself dat dit dalk vanjaar nie so erg gaan wees nie. ...

Verlede week het ’n Instagram-blad wat ek volg, my laat dink oor hoekom ons die dinge doen wat ons doen. Hoekom hardloop ek, byvoorbeeld? Ek hou daarvan om so dan en wan weer hieroor te dink, want motivering is wispelturig. ’n Vriend het onlangs op ’n ander vriend se Strava geskryf dat motivering geen lojaliteit het nie. Die een dag is dit daar. Die volgende dag is dit weg. En dit geld vir ons almal. Myself inkluis. ...

Verlede week het my dogter ’n haarrekkie in haar hare laat koek. Maar nie net effens gekoek nie — behoorlik kraaines gekoek. Ek het liggies probeer trek. Ek het dit met my vingers probeer uitpluis. Ek het die koek van verskillende hoeke af benader. Maar niks wou werk nie. Gefrustreerd het sy voorgestel dat ons dit eerder uitsny. Jy kon my met ’n veer omtik. Sy is uiters trots op haar lang blonde hare, ek sal selfs sê beskermend daaroor. Die laaste persoon wat ek verwag het sou voorstel dat ons iets daaruit sny, was sy. ...

Hoekom voel dit deesdae, wanneer ek gaan sit om hierdie nuusbrief te skryf, asof ek niks het om te sê nie? Wat eintlik absurd is, want iets ongelooflik het die afgelope twee weke gebeur: ek het my vyfde maraton voltooi, gemaklik binne die afsnytyd. Ek behoort trots te wees en fees te vier. Maar in plaas daarvan het ek teleurgesteld huis toe gekom. Nie omdat iets verkeerd geloop het nie. Maar omdat ek vir meer gehoop het. Ek is ’n aanhanger daarvan om doelwitte te stel, maar dit dra altyd die risiko dat jy dit nie bereik nie en jouself dan teleurstel. Ek wou beter hardloop. Vinniger. Sterker. Ek wou graag gesien het dat al die oefeninge die afgelope jaar en die beter slaap besig was om verbetering tot gevolg te bring. ...