Die afgelope twee weke was daar groot rede vir feesvier in ons gesin, aangesien beide my man en my jongste verjaar het. En dan was daar landloop… wat, ten spyte van al die vieringe, die meeste uitgestaan het. Elke jaar herinner landloop my daaraan dat ek nou maar eerder ’n padhardloper is. My afrigter dring daarop aan dat dit my goed doen. Daarom steek ek maar my nommer vas en oortuig ek myself dat dit dalk vanjaar nie so erg gaan wees nie. ...
Verlede week het ’n Instagram-blad wat ek volg, my laat dink oor hoekom ons die dinge doen wat ons doen. Hoekom hardloop ek, byvoorbeeld? Ek hou daarvan om so dan en wan weer hieroor te dink, want motivering is wispelturig. ’n Vriend het onlangs op ’n ander vriend se Strava geskryf dat motivering geen lojaliteit het nie. Die een dag is dit daar. Die volgende dag is dit weg. En dit geld vir ons almal. Myself inkluis. ...
Verlede week het my dogter ’n haarrekkie in haar hare laat koek. Maar nie net effens gekoek nie — behoorlik kraaines gekoek. Ek het liggies probeer trek. Ek het dit met my vingers probeer uitpluis. Ek het die koek van verskillende hoeke af benader. Maar niks wou werk nie. Gefrustreerd het sy voorgestel dat ons dit eerder uitsny. Jy kon my met ’n veer omtik. Sy is uiters trots op haar lang blonde hare, ek sal selfs sê beskermend daaroor. Die laaste persoon wat ek verwag het sou voorstel dat ons iets daaruit sny, was sy. ...
Hoekom voel dit deesdae, wanneer ek gaan sit om hierdie nuusbrief te skryf, asof ek niks het om te sê nie? Wat eintlik absurd is, want iets ongelooflik het die afgelope twee weke gebeur: ek het my vyfde maraton voltooi, gemaklik binne die afsnytyd. Ek behoort trots te wees en fees te vier. Maar in plaas daarvan het ek teleurgesteld huis toe gekom. Nie omdat iets verkeerd geloop het nie. Maar omdat ek vir meer gehoop het. Ek is ’n aanhanger daarvan om doelwitte te stel, maar dit dra altyd die risiko dat jy dit nie bereik nie en jouself dan teleurstel. Ek wou beter hardloop. Vinniger. Sterker. Ek wou graag gesien het dat al die oefeninge die afgelope jaar en die beter slaap besig was om verbetering tot gevolg te bring. ...
Daar was die afgelope tyd soveel tekens dat ek baie vinniger ouer word as wat ek graag sou wou. En ek voel reeds ’n bietjie selfbewus daaroor, want ek probeer my grys hare uitgroei… ja, alweer. Dit is tans in daardie aaklige stadium waar dit so aanloklik is om dit net weer te gaan kleur. Ons het hierdie afgelope naweek my 45ste verjaardag gevier, wat later die week is, aangesien ek vir die grootste deel van hierdie komende week in Kaapstad gaan wees. Ek het besluit om tydens die vierringe ’n glas wyn te drink. En dít het glad nie goed gegaan nie. Ek het amptelik die ouderdom bereik waar enige alkohol chaos veroorsaak met my slaap en HRV. ...
Twee weke gelede was ek in ’n vergadering om ’n matriekafskeid se spyskaart te beplan. Op ’n stadium het ek ’n grappie gemaak en gesê dat die aand darem nie daaroor gaan om groente op tieners se borde af te dwing nie… maar ons moet seker darem ’n paar ander opsies as net ’n slaai hê. Ek vra toe wat anders ons dalk kan insluit. Die voorstelle was: aartappels. Mielies. En toe… niks. ...
Ek is tans in die moeilikste deel van my maratonoefening, en dit is moeilik. Die afgelope naweek het ek my voet seergemaak — hopelik niks ernstig nie. Maar enige besering is frustrerend, nie net omdat dit ’n onderbreking is nie, maar ook omdat my gedagtes so vinnig gaan na: “Jy het alweer aangejaag.” Asof een klein dingetjie weke se konsekwente oefening ongedaan kan maak. Dit het my weer laat besef hoe maklik ek dink: “Ek is sleg hiermee.” ...
Ek het onlangs die gewigte wat ek vir my kragoefeninge gebruik, swaarder gemaak. Hulle is nie die maklikste om te verstel nie — dit is nogal ’n bietjie moeite om dit te doen. En alhoewel dit goed voel om te weet ek het sover gevorder dat my vorige gewigte te maklik geraak het… is die nuwe gewigte moeilik om te hanteer. Regtig baie moeilik. Moeilik genoeg dat ek iets agtergekom het waaroor ek nie juis gaande is nie: Ek het begin om my kragoefeninge oor te slaan. ...
Vir iemand wat hou van planne, duidelikheid en rigting, het die afgelope paar weke baie ongemaklik gevoel. My dogter is nie gesond nie, en ons het nie duidelike antwoorde op hierdie stadium nie. Dalk is dit niks. Eintlik, dis baie onwaarskynlik dat dit niks is nie; ons weet eenvoudig nog net nie hoe ernstig dit is nie — en daardie onsekerheid het ’n manier om op die oomblik in die agtergrond van alles te bly hang. ...
Nadat ek my vierde maraton net meer as ’n week gelede voltooi het, het ek verwag om so baie te hê om te sê. Maar eintlik is daar net hierdie vreemde stilte. Waar is die mooi storie oor uithouvermoë en hoe wonderlik resiesdag was? Ek het dit nie. Eintlik wonder ek of dit so ’n goeie idee was om vir twee maratonne so naby aan mekaar in te skryf. Dit was seker nie. Destyds het dit opwindend gevoel. Ambisieus. Soos iets waarvoor my toekomstige self dankbaar sou wees. ...