Ag, genade, hierdie naweek was nou maar net mal. Spesiaal, maar mal. Met my oudste se matriekafskeid en die matriekouers wat dit gereël het, het ek skaars enige tyd vir myself gehad — wat nog te sê van tyd om my volgende nuusbrief te skryf. Gisteroggend, toe ek vir Lauren, wat my met my kragoefeninge kom help het, vertel dat ek nog nie eens begin het om my brief te skryf nie, en dat ek gewoonlik teen ’n Maandag basies klaar daarmee is, sê sy: “Gelukkig het jy darem soveel nuus, daar móét baie wees om oor te skryf.”

En ek dink toe, Nee. Ek het niks waaroor ek eintlik wil skryf nie.

Dit was nie asof niks gebeur het nie. Inteendeel. Baie het. Maar ek kon aan niks dink wat my vir ’n oomblik laat stilstaan en dink het: Hoekom het ek dit nou gedoen? Wat probeer dit my leer? Hoekom het dit nou gebeur? Of selfs: Sjoe, wie sou dit nou kon dink?

Ek het wel my gedagtes laat gaan om aan ’n mooi toespraak vir my dogter te dink, maar daarmee het ek ook nou nie juis vordering gemaak nie. En ek dink die twee dinge is waarskynlik meer aan mekaar gekoppel as wat ek aanvanklik besef het.

Om reflektief en introspektief te wees, het my die afgelope paar jaar ongelooflik goed gedien. Daar is iets besonders daaraan om die tyd te neem om stil te staan en te dink oor wat in jou lewe gebeur, eerder as om bloot van een ding na die volgende aan te beweeg. Soms ontdek jy iets van jouself. Soms verstaan jy ’n situasie anders of beter. Soms besef jy dat jy op iets gereageer het op ’n manier waarvan jy nie eintlik hou nie. En soms kry jy net daardie sjoe, ek het nog nooit so daaraan gedink nie-oomblik.

Maar ná ’n hele naweek van van punt A na punt B jaag en skaars enige tyd vir myself hê, en dan, wanneer ek wel ’n bietjie tyd gehad het, dit óf gebruik het om te scroll, óf om met my man te probeer inhaal, óf om iets sinloos soos TV te kyk, het ek iets besef: nie een van daardie dinge is sleg nie, maar om te skryf, om reflektief en introspektief te wees, is nie iets wat sommer vanself gaan gebeur nie. Jy moet daarvoor ruimte maak. En, as ek eerlik is, moet jy soms ’n bietjie selfsugtig wees oor daardie ruimte.

Een van my grootste irritasies is wanneer mense iets sê in die lyn van: “Jy is so gelukkig dat jy tyd kry om te hardloop,” of “Jy is so gelukkig dat jy tyd kry om te skryf.” Geluk het absoluut niks daarmee te doen nie.

Om die tyd te maak, die planne te maak, konsekwent te wees, op te daag — dít is waaroor dit gaan.

Ek het nie meer ure in my dag as enigiemand anders nie. Daar is steeds kinders wat iewers heen geneem moet word, etes wat gekook moet word, die huis wat skoongemaak moet word, werk wat gedoen moet word, en ’n man saam met wie ek eintlik ook graag tyd wil spandeer. Daar is altyd iets wat die tyd kan opvul. Daar sal altyd iets anders wees wat ek kan doen.

Ek dink ek het op een of ander manier begin glo dat, omdat refleksie so ’n natuurlike en belangrike deel van my lewe geword het, dit maar so sommer vanself sal gebeur. Dat as ek ’n reflektiewe mens is, ek vanself dinge sal raaksien, daaroor sal dink en dit uiteindelik sal neerskryf.

Maar hierdie naweek het my daaraan herinner dat dit nie so werk nie.

Terwyl ek op soek was na die een of ander diepgaande oomblik van die afgelope twee weke wat ek in ’n les of ’n storie kon omskep, het die heelal gelag en vir my iets baie meer alledaags gegee: dat die stories kom wanneer jy die tyd neem om stil te staan en te dink, nie wanneer jy te besig is om alles anders te doen nie.

Refleksie het ook ruimte nodig.