Blog

Ek weet almal dink al aan Kersfees ete en vrugtekoek, en Januarie se dieet voel nog baie vêr. Ek besef ook almal wil teen hierdie tyd van die jaar net wees en ophou bekommer oor alles wat “moet” gebeur. Die belangrikste deel van gewig verloor, en vele ander prosesse, is die Kopskuif. Dis hoe om te gaan van “ek moet” na “ek wil”. 8 November begin ek met nog ’n rondte van die Kopskuif kursus – ’n gewigsverlies voorbereidings kursus. (November se kursus gaan die laaste ene vir 2022 wees.) Oor die verloop van 21 dae gaan ons saam gesels oor: ...

Ek voel dat wanneer ek 5 km (of korter) draf, ek my oranje marathon hempie moet aantrek. Dis sodat, wanneer ek afdraai by die 5 km bordjie, ander nie dink ‘Dis hoe vêr sy al kan draf’ nie. (Net ’n grappie…) My man reken ek kan dit net vir een jaar doen anders begin dit raak soos iemand wat in 2023 nog ’n 1999 jool hempie aantrek. Vandag se oefening was 40-minute maklike draf. Ek het vir gedeeltes van vanoggend se draf myself wel so bietjie gedruk. Dis seker nie wat ek moes doen nie. Die voorskrif was dat vandag se sessie maklik moet wees. Ek neem aan dit beteken ek het vanoggend se oefening gefaal. ...

Ek wens die weer in Kaapstad twee weke terug het gelyk soos die weer vanoggend in Johannesburg. Daar is min dinge so lekker soos om buite te draf wanneer dit saggies reën - al is die versoeking groot om verder te slaap. Vanoggend se oefening was ’n 10 km draf teen ’n verwagte gemaklike pas van 9:02. Ek het effens vinniger gedraf teen 8:44. Vroeër hierdie week het ek vir Jateen gesê: “Ek glo nie ek is al reg om 10 km te draf nie.” Vanoggend se draf was moeilik gewees. Ek reken nog steeds ek is eintlik nie heeltemal reg al nie. Die moegheid vang my nog en ek is ook seer van Donderdag se been oefeninge. Maar ek het dit gemaak. ...

Ek voel nog nie 100% na laas naweek se marathon nie. Die moegheid vang my nog – ek sal maklik die hele dag om slaap indien ek die kans gegun sou word - en ek is verbaas om bietjie na-marathon “blues” te hê. Ek vermoed dat ek heelwat sout verloor het tydens die marathon. Ek sukkel normaalweg met sout en lae bloeddruk, maar voel uitermatig sleg ten spyte daarvan dat ek doelbewus sout probeer aanvul. Ek ondervind ook dat ek nog steeds sukkel met swelling, wat blykbaar ook verwant kan wees aan lae sout. Ek hou al hierdie goed so goed as wat ek weet hoe dop, en ek reken as ek volgende week nog steeds so voel dan moet ek maar professionele hulp inwin. ...

My eerste marathon storie

Wil jy jou huwelik red? Hê ’n oop en eerlike gesprek met jou man of vrou. Wil jy gehoor word? Wees oop en eerlik. Oop en eerlik. Dis amper asof dit as antwoord verskaf word op elke verhoudings krisis. Om oop en eerlik te wees is vir my soos om iemand in jou huis, jou leef spasie, in te nooi, maar sonder om eers skoon te maak, reg of weg te pak. Dis anders as om net jouself te wees, want jouself kom gewoonlik met grimering. Oop en eerlik is weerloos. ...

Ek vind drome fassinerend. Veral die wat ek nog so duidelik die volgende oggend kan onthou. Sulke drome laat my met iets om oor te mediteer die oggend wanneer ek gaan draf en iets om uit te pluis oor baie dae daarna. Ek hou van dink en rasionaliseer – so dit val so reg in my kraal. Die vreemdste droom het gisteraand in my onderbewuste afgespeel. Toe ek vanoggend wakker word toe sê ek vir my man dat ek onseker is of ek wel enigsins geslaap het. My droom het vir my so werklik gevoel dat dit vir my gevoel het asof ek wakker was. ...

Waarom moet mens seer kry? Is dit om aan jouself te bewys dat jy wel nog lewe? Dalk om jou nederig en op jou knieë te hou? “Sticks and stones may break my bones, but words will never hurt me.” O, maar hulle doen! Hulle maak baie seer. Die woorde maak seer. Die tyd wanneer dit gesê word maak seer. Die persone wat dit sê maak seer. Die plek waar dit gesê word maak seer. Dit wat nie gesê was nie maak seer. Dit wat nie gedoen was nie maak seer. My oordink en analiseer van wat alles vooraf moes gebeur het en wat wel gebeur het maak seer. Die hele situasie is ’n amalgamasie van goed wat seer maak. ...

Ek het hierdie as ’n antwoord gestuur vir iemand wie se pleidooi vanoggend in my inbox beland het. Iemand wat al alles probeer het en net mooi niks werk nie. Ek weet nie of my antwoord reg is nie, maar, al is dit krom en skeef, ek dink dit mag dalk vir ander vrouens iets beteken: Hier is hoe ek jou situasie sien. Iewers het jy opgehou met lewe, jy bestaan nou net. Jy het nie meer ’n lus vir die lewe of enige passie of doelwitte meer oor nie. Jy het opgehou lief wees vir jouself. En op een of ander manier kry jou gewig nou die skuld hiervoor. ...