Verlede week het my dogter ‘n haarrekkie in haar hare laat koek.

Maar nie net effens gekoek nie — behoorlik kraaines gekoek.

Ek het liggies probeer trek. Ek het dit met my vingers probeer uitpluis. Ek het die koek van verskillende hoeke af benader. Maar niks wou werk nie.

Gefrustreerd het sy voorgestel dat ons dit eerder uitsny.

Jy kon my met ‘n veer omtik. Sy is uiters trots op haar lang blonde hare, ek sal selfs sê beskermend daaroor. Die laaste persoon wat ek verwag het sou voorstel dat ons iets daaruit sny, was sy.

Maar aangesien ek ook nie juis aan ‘n ander oplossing kon dink nie, het ek versigtig die stukkie hare wat om die rekkie vasgedraai was, geïsoleer en begin sny — toe sy skielik uitroep:

“Nie my hare nie, Ma! Knip die rekkie!”

Ek het gevries.

Natuurlik. Hoe onnosel was ek nou nie. Waarom was ek besig om die hare te sny?

Die hare was kosbaar. Die haarrekkie was die probleem. Goedkoop, vervangbaar, weggooibaar.

Een dramatiese knip later, en die rekkie het losgekom. Sy het ‘n kam en sproeibottel gegryp, deur die koek begin werk, en binne minute was haar hare weer glad. Vir haar was dit verby. Vir my was dit ‘n les waaraan ek nie kon ophou dink nie.

Hoe gereeld aanvaar ek dat ek iets waardevols sal moet opoffer om ‘n probleem te ontknoop? Hoe gereeld sny ek iets waarvoor ek omgee weg, eerder as om die struikelblok te verwyder waarom dit vasgehaak het?

Die verwagting. Die verpligting. Die vrees. Die geloof dat dinge op ‘n sekere manier gedoen moet word. Die doelwit? Die weggooibare haarrekkie wat hom voordoen as iets kosbaars.

Wat my die meeste geraak het, was hoe vanselfsprekend die oplossing vir my dogter was. Sy het nooit haar hare gesien as die ding wat opgeoffer moes word nie. Sy het die haarrekkie gesien vir wat dit was: die probleem.

En tog, toe die haarrekkie eers uit was, het die probleem nie sommer net verdwyn nie. Sy moes steeds gaan sit, die gemors uitkam en geduldig deur die koek werk.

Dis nóg ‘n les. Om die struikelblok te verwyder ontknoop nie onmiddellik die probleem nie. Die genesing moet nog plaasvind. Die gesprekke moet nog gevoer word. Gewoontes moet nog verander. Hartseer moet nog verwerk word. Die werk moet nog gedoen word.

Maar sodra die struikelblok uit die pad is, word vordering moontlik. Daar ontstaan ruimte. Om asem te haal. Om te genees. Om onsself te ontknoop sonder om dit wat kosbaar is op te offer.

Die koek is dalk nog daar — maar ten minste trek ons dit nie meer stywer nie.

So miskien is die vraag wat ons onsself moet afvra:

Sny ek hare, of sny ek haarrekkies?