Twee weke gelede was ek in ’n vergadering om ’n matriekafskeid se spyskaart te beplan.

Op ’n stadium het ek ’n grappie gemaak en gesê dat die aand darem nie daaroor gaan om groente op tieners se borde af te dwing nie… maar ons moet seker darem ’n paar ander opsies as net ’n slaai hê.

Ek vra toe wat anders ons dalk kan insluit.

Die voorstelle was: aartappels. Mielies.
En toe… niks.

Dit was nie verkeerd nie. Dit het net ’n bietjie beperk gevoel.

Iewers langs die pad het my idee van wat “normaal” is verander.

Deesdae kook ek broccoli, groenboontjies, murgpampoentjies, eiervrug, aspersies, botterskorsie, preie, lemoenpampoentjies, wortels en Brusselse spruite (om net ’n paar te noem) — alles goed wat eens vir my vreemd gevoel het. Nou is dit net deel van my lewe.

Maar in daardie vergadering het ek gehuiwer om dit voor te stel. Nie omdat die groente self vreemd is nie. Maar omdat ek nie vreemd wou wees nie.

Die waarheid is dat ek ’n bietjie van ’n eienaardige wêreldjie vir myself geskep het.

Ek staan 4:00 op.
Ek oefen vir marathons.
Ek hardloop meeste dae.
Ek drink nie alkohol nie.
Ek probeer gesond eet.
Ek gaan slaap teen 20:00.

Vir my is dit normaal. Vir baie ander mense waarskynlik nie.

En ek voel dit soms — in gesprekke, in die manier waarop mense reageer, en in die dinge wat ongesê bly maar tog in die lug hang.

Daar is steeds ’n deel van my wat wil inpas. Wat nie wil uitstaan nie. Wat nie altyd wil verduidelik hoekom hierdie lewe vir my sin maak nie.

Maar dan wonder ek…

Hoe gereeld is die mense by wie ons so graag wil inpas, ook die mense wat ons — sonder bedoeling — hou waar ons was?

Nie met opset nie. Net deur wat bekend voel.

En hoe maklik verklein ons onsself om daarby te pas?

So dalk maak dit saak dat elkeen van ons ’n ruimte iewers het — al is dit klein — waar ons dit nie hoef te doen nie.

Waar om 4:00 op te staan nie vreemd is nie.
Waar 50+ kilometer per week se hardloop nie verduidelik hoef te word nie.
Waar om groente te eet nie iets is wat jou definieer nie.

Waar jou normaal net normaal kan wees.

Vir my is hierdie nuusbrief een van daardie ruimtes. En ek hoop jy het ook so een.